Pazartesi, Mayıse 5 - beş gün sonra...

geçen hafta çarşamba gününden beri evdeyim... hem tatil, hem bahar temizliği, hem doğum günü hazırlıkları... koşuşturmacalar sonunda evde kaldığım dört günde iki kilo vermişim...

daha yapılacak bir kaç iş daha var ama şimdiden hafifledik ev de ben de...

bir de yaz gelince bizim evde ne çok çamaşır yıkanıyor... elinde sepetle dolaşan bir robot gibi hissediyorum bazen kendimi...

...

Üçüncü yaş günümüzü de bir şeylerin daha farkında ola ola kutladık bir tanemizin...

...

Çekmecelerin birinde bulduğu suluboyayı açtık, A4 kağıtlara resimler yaptık, rengarenk boyadık, isimler verdik yaptığımız resimlere, aydede, yıldız, sebze-meyve, araba, top, ev, kedi resimleri yaptık...

renkleri de öğrenmişiz artık...

evdeki sandalyeler kaydırak, bebek arabasının aksesuarları salıncakmış...

tabureler ocakmış, küçük kaplar tencere...yapılan şey çorba  ve kullanılan malzemeler buzdolabından kaçırılan süt  ve  mercimek ve makarna olunca ve bir de dökülünce...

epilasyon cihazlarına epile, loreal paris'e lorea pari, maviye maami....demelerimiz...

tüm bunları yoğun yaşayınca geçen beş gün içinde...bu sabah da ayrılmak zor oldu elbette...

gözyaşlarına karışan ikna sözlerine karşılık vermesi büyüdüğünü gösterse de... bir yanım  hiç ayrılmak istemedi...

ben ofisteyim bebeğimse babaannesinde...

...

Çarşamba, Kasım 21 - bıcırığın oyuncağı büyükanne...

Bizim bıcırık tam 2,5 yaşına girdi...

Babaannesi bakıyor kendi evinde...

-eşim- Cancan’ın  anneannesine de o bakıyor... İşi zor gerçekten...

Bizim bıcırık neler yapmış bir anlatayım size...

Büyükanne yaşlı kadın tabi her zamanki yerinde sabit oturuyor.

 Zar zor yürürken ona eşlik eden bastonu bizim bıcırık sayesinde rafa kaldırıldı...

Ortada kesici, delici, vb tüm tehlikeli ne varsa onlar da kilit altında..

Hemen ardından tabi çekmeceler, dolaplar, kapaklar, pencere ve kapılar kuşatılıp emniyet altına alındı...

Oyuncak ordusu içinde tercihsiz kalan çocuğun en sevdiği oyuncak maalesef büyükanne oldu...

Büyükanne bastonunundan vazgeçti torununun çocuğunu görme mutluluğuna erişince.... keşke bu kadarla kalsaydı.

Evde yaşam en azından mutfakta devam ettiği için babaannemiz çalışırken gözden kaçırıyor doğal olarak birşeyleri...

Geçenlerde oklavayla vurmuş eline büyükannenin... parmağı ezilmiş ... kendini de savunamıyor refleksleri zayıf olduğu için... dün de cezveyi indirmiş kafasına... neye uğradığını şaşırmış zavallım...

bir taraftan sinirden gülerken büyükannenin haline durumun daha vahim boyutlara varmaması için çözüm arıyorum ama aklıma da tutarlı birşey gelmiyor...

Şımarıklığının bu kadarıyla kalmasını diliyorum. Daha kötüsünü yaşamayız umarım...