frekans

Bugün Benim Doğum Günüm :)

Fri, 28 Mar 2008 20:01:00 +0200

İyi ki doğdum...

İyi ki varım...

Mutlu yıllar mutlu yıllar mutlu yıllar baaaa-naaaaaa.... :)

Gülümseten an...

Wed, 15 Aug 2007 12:47:00 +0300

Yaşam sürprizlerle dolu.... Siz hiç plan yapmasanız da; o sizin adına planlar yapıyor, üzüyor, sevindiriyor, düşündürüyor, anlamlandırıyor ya da anlamsızlandırıyor birşeyleri...

Tüm kapıları kapattığım, perdeleri çektiğim bir anda beni öylesine şaşırtan, düşündüren, gülümseten bir yaşam anıydı bu belki de...

Neydi, nedendi hiç anlayamayacağım olayları da sorgulamadan, üstüne bir örtü çektiğim ve “bir daha asla” dedirten cinsten birşeyler ve sonrası... Gülümseten bir şey işte... Gülümseten, güldüren, anlam katan... J

.. ( devamı )

yumoş teyze...

Tue, 03 Apr 2007 16:38:00 +0300

bu gün yaşlı bir teyze gördüm... dikkatimi çekti baktım... yanımdan geçip giderken yaşamın ağırlığını o kadar taşıyordu ki yüzünde, bedeninde... kucağında küçük bir tezgahı vardı. Belli ki birşey satıyordu, belki geçinmek için gelir sağlıyordu kendisine belki de hiç geliri olmadığından torunlarının okul masrafını çıkarıyordu kimbilir?

Bir daha görürsem oturup konuşacağım bu elleri koynunda yumuk, yumoş teyzeyle...

dertleşmek istiyorum onunla, sıkıca sarılmak istiyorum boynuna hiç bırakmamacasına...

yaş ilerledikçe, yıllarla yaşlanan insanların herşeyden çok ilgiye ve sevgiye ihtiyaçları olduğunu gözlemliyorum kendi çevremde... azıcık gayret ediyorum onlara moral vermeye ve zaman ayırmaya... mutluluk ve paylaşımın hoşnutluğunu okuyorum gözlerinde, dudaklarının kenarında beliren gülümsemelerde...

.. ( devamı )

doğum günüm...

Wed, 28 Mar 2007 15:47:00 +0300

.. ( devamı )

buradayım...

Tue, 27 Mar 2007 11:49:00 +0300

Uzunca zamandır yoktum buralarda...

Hem işlerim çok yoğundu hem de artık eskisi gibi yazamıyorum...

Yüküm çok fazla belki de ondan...

Yaşamdan uzak değilim aksine tam içindeyim.

Yaşam, sırlarıyla sürprizleriyle devam ediyor...ve olanca hızıyla...

Kimilerine torpil geçiyor, kimilerine acımasız davranıyor.

Yine de olumlu düşünüp olumlu bakmak gerekiyor,

Şimdi kaldığım yerden devam ediyorum...

Kendimi seviyorum...

Yaşamayı seviyorum...

.....

.. ( devamı )

bu ben miyim?

Wed, 10 Jan 2007 15:11:00 +0200

Bu ben miyim? dedirten ruh hallerindeyim şimdilerde..Allah’ım ne tuhaf duygular bunlar. İnsanı kendinden bile uzaklaştıran.

Evet, kendimi bazen sosyal yaşamdan soyutlarım nedenini hiç bilmeden. O yüzden bunlara sebep ben miyim, yoksa içimdeki öteki bir ben var da o mu sebep tüm bu yaşadıklarıma...ya da yanımdan gelip geçen insanlar dahil tüm çevremde, yakınımda olan insanların enerjisi mi sebep?

Ya da çok seçici ve detaycı olmam mı? Sebep ne?

deşifre...

Tue, 12 Dec 2006 11:01:00 +0200

Yaklaşık 8 yıl öncesinde, uluslarası danışmanlık konusunda çalışan bir ağabeyle iş ortamında kısa bir sohbetimiz olmuştu... Yanında taşıdığı bir kitabın bir bölümünü okumuştu. Hatta o sayfanın bir örneğini bile almışım...

Gel zaman git zaman "Sophie'nin Dünyası" adlı kitabımı elime aldığımda karşıma çıktı yine bu yazı... Ancak miniş kızımın eline geçen bu sayfa, siyah pastel boya çizikleri nedeniyle artık okunamaz haldeydi. Termal kağıt olduğundan fazla bir müdahalede de bulunamadım. Üstünden yıllar geçtiği için yazılar zaten silikti. Üç beş kelimeyi aklımda kalan şekliyle deşifre etsem de bazı yerlerde takıldım.

Tamamını okuyamasam da yazıyı son şekliyle sakladım. Bu gün yine ajandamın arasından karşıma çıktığında boş durmadım ben de...Önemsediğim bu yazı için google'da küçük bir araştırma yaptım ve istediğime ulaştım.

Kitabın adı, İnsan Ne İle Yaşar?

Yazarı, Tolstoy.

(Sayfa 9-39)

" Anladım ki; Allah insanların birbirinden ayrı ayrı değil, tek vücut halinde yaşamalarını istediğinden, her birine kendi ihtiyaçlarını değil; hepsi için.. ( devamı )

kestane kebap yaşam...

Mon, 04 Dec 2006 11:15:00 +0200

Dün, güneşli ve ılık bir gündü. Havanın güzelliğinden faydalanıp Kadıköy'e doğru yol aldık. İnsanların oluşturduğu coşkulu tezahüratları görünce derbi maçın olduğunu geç de olsa öğrenmiş olduk bir yandan. Ne zamandır dışarı çıkmıyordum. Sokaklardaki kalabalığı özlemişim. Evde olunca hem yapacak bir sürü iş bulunuyor, dinlenmek yerine yoruluyor insan. Biraz yürüdükten sonra miniş acıktığı için bir mola verdik. Bir şeyler yedikten sonra başka bir yerde üstüne sakızlı muhallebi ekledik keyfimizin. Aslında sahlep aradı gözlerim ama bunun için kar yağması gerekiyor sanırım..

Dönerken de kışın simgesi kestane kebabı görmezden gelemedik. Sıcacık, taptaze ve nostaljik kese kağıdında..:)

...

Hava, ne kadar da erken kararıyor artık. Gün ne çabuk bitiyor. Yüzlerde bir gülümsemeye dönüşerek; yaşananlar, hanemizde kar olarak bize kalıyor....

Yaşam, aynen o çocuk şarkısındaki gibi:

-Yıldızlar pırıl pırıl parlar...

-Yıldızlar pırıl pırıl parlar...

-Güneş gözümü yakar.

-Bulutlar birbirine çarpar...

-Bulutlar birbirine çarpar...

-Şimşekler çaktı korktum..

-Saklanacak yer aradım.

İstanbul,yağmur,trafik ve aşk...

Fri, 03 Nov 2006 11:37:00 +0200

Evimle ofis arasındaki mesafe yaklaşık 18-20 km.arası...ve yollar boş olduğunda 12-15 dakika süren yolculuğum yağmur, kar ve başka olağanüstü durumlarda doğal olarak sapmalara yol açıyor.

Yedi seneye yakın bir süredir karşı yakada oturuyorum ama hiç bu kadar uzun sürmemişti yolculuğum...

Bu gün, tam iki buçuk saat süren bir yolculuk sonrası ofisteyim...

Hafta başı başlayan yağmur nedeniyle durma noktasındaki trafik; pazartesi direksiyon başında ağlamamayı, salı günü işe gitmemeyi, çarşamba uslu uslu ofise gelmeyi, perşembe güneşin gülümsemesini, cuma yani bugün de sabretmeyi getirdi beraberinde...

Aşkım kızım için üzülüyorum en çok...Bu sene okula vermekle hata mı ettim acaba?

Sıkılmasın diye arabanın içi oyuncak, boya kalemleri, oyun hamurları, boyama kitapları, bir sürü yedek kıyafet, bisküvi, kraker, meyve ve oyalanabileceği materyallerle dolu gidip geliyoruz her gün...

Okula girer girmez de ilk sorusu;

-Yarın sabah akşam erkenden gel olur mu annecim? Sınıfa girdiğinde ise ağlama krizi...

Umarım Derya Öğretmen anlıyordur bizi... Gerçi ben okula yürüyerek gelenlerin bile bizden sonra gelmelerini anlayamasam da...

Umarım İstanbul un havası ilerleyen günlerde güzelleşir de herkes işine, okulana telaşsız ve gülümseyerek gelir...

Aşk bazen tanımlanamaz ya hani ben de İstanbul'a olan aşkımı tanımlayamıyorum ve herşeye rağmen onu çok seviyorum.

.. ( devamı )

yasaklar...

Thu, 02 Nov 2006 13:11:00 +0200

Yasaklar vardır hani bazen düşündüren bazen güldüren bazen de korkutan...

Geçenlerde arabamı parkettim bir evin önüne... Parkederken bir yazı gördüm A4 kağıda baskı yapılmış, çerçevelenmiş bir de resim eklenmiş... Arabadan indim bir kaç adım attım levhaya doğru... Levhada "Buraya çöp döken eşektir." yazıyordu. Ekinde sevimli mi sevimli bir eşek resmi anlamı pekiştiren...Okumasa bile resmi görüp bu işe niyetli kimselerin anlamasını sağlayacak cinsten...

Yer, çevreye bakılırsa eski ahşap bir binadan kalma boş bir arsa... Demir çitlerle kapatılmış ve kapısına bir çerçeveli yazı iliştirilmiş...

Yazı yetersiz kalmış belli ki kapısının önünde çöp konteynerına konulmayan cinsten atıklar bir de klozet var...

Yazının çerçevesi plastik kaplama olduğu için hava koşulları nedeniyle biraz yıpranmış, bir köşesi açılmış....

Yani yazı yazıldıktan sonra bırakılmış buraya atıklar...

Ne kadar bencil, hoşgörüsüz ve ruhu rahatsız bir toplumuz diye düşündüm o an...

Gerekli uyarı daha iyi ya da daha kötü cümleler seçilerek yapılsaydı acaba sonuç değişir miydi?

Daha çok ya da daha az atık şeklinde...

.. ( devamı )