Geçen Ramazan ayından kalma, bir ara her akşam Türk Kahvesi içer dururduk çikolata eşliğinde... Sanki fal bilirmiş gibi de fincanları kendimize doğru üç defa çevirip kapatırdık.... Önce Zeliş annem bakardı fala.... Bir başlangıcın arefesinde ve devamında ne olacağını merak ederken hep güzel şeyler görürdü o.... Ama kısa süre sonra yaşadıklarımız, faldakinin tam tersi çıkmıştı... Büyük umutlarla girdiğimiz bir ortaklıkta iflas bayraklarını çekmiş üstüne de bir yığın kredi kartı borcu merhaba demişti bize ekstrelerinin olanca sevimsizliğiyle... Alacaklıyken borç ödemenin verdiği sıkıntı ise anlatılamaz bir duygu...

O günden sonra bakılan fallarda hoş olmayan şeyler çıksa da artık ciddiye almıyorum...Daha da önemlisi sevdiklerimle birarada olmamın değeri maddiyatla ölçülemeyecek kadar kocaman...